Een greep uit het avontuur.

Nadat we heerlijk wakker werden in hotel Satelit werd er snel voor ontbijt gezorgd en maakten sommigen nog even gebruik van het buitenzwembad dat aanwezig was. De renners vertrokken al snel, gevolgd door de Vito. Er werd vanwege de grensovergang besloten dat de Crafter in een keer door zou rijden en niet meer zou stoppen voor de lunch. Deze werd ’s ochtends bereid en dat leverde veel (onnodige zal later blijken) problemen op.
Er werd vanwege het warme weer besloten ot een lekkere koude pastasalade Niçoise. Op naar de winkel! Rogier en Ole kwamen aan bij de eerste winkel: pinnen niet mogelijk en geen geldautomaat in het dorp. Dan maar naar de tweede winkel! Wel pinnen, geen tomaat en komkommer.. Dan maar naar de derde! Wel tomaatjes en komkommers maar niet pinnen. Hierna werd maar besloten de pasta te voorzien van creativiteit. Dat Rogier en Ole van spicy houden was al duidelijk maar de marinade was ongewoon: pure euro 95 ongelood benzine, en niet een druppel maar liters. De jerrycan werd op zijn kant neergelegd in de trailer en bij temperaturen van boven de 40 graden trokken de dampen al snel overal in.
Ondertussen kwamen ook van de renners dampen af, een temperatuur van 42,5 graden celsius en pikzwarte asfaltlaag zo glad als een biljartlaken die zich een weg door de bergen slingerde gaf de temperatuur nog een extra zetje omhoog. Tot nu toe ondanks de temperatuur nog een heerlijke dag! Het ging eindelijk weer goed maar de pech bleef ons achtervolgen. De pikzwarte asfaltlaag bleek het gevolg van wegwerkzaamheden en bij een onoplettend moment scheerden er 6 fietsers langs de wegwerkers die nog net naar de pick-up riepen: ‘Colleagues from Holland!’ voor ze zagen dat in het nieuwe asfalt 6 diepe sporen liepen. Creatief werd geprobeerd om het asfalt van de banden te schrapen en na een half uurtje in de brandende zon was iedereen er klaar voor. Op de fiets maar weer!

Een kwartiertje later werd de rest van de pech gauw afgeklopt en werd er doorgereden richting de grens. Niets stond ons meer in de weg en bijna juichend werden de kilometers afgelegd. Een knal zo luid als een donderslag bracht onze gedachten weer naar de realiteit en een spijker werd uit de binnen- en buitenband van Barry gepeuterd. Door snel handelen van Louliewoulie was iedereen 10 minuten later op weg naar de lunch.
Eenmaal daaraangekomen vertrok bij de eerste hap van de pasta het gezicht van de renners op een dusdanige manier dat de normaal gesproken zo serieuze gezichten op de fiets nu wel een pijnlijke grimas leken. Er zat niets anders op dan de pasta weg te gooien en via veel omwegen waarbij dokter Kalma nog werd opgelicht kon er aan broodjes worden gekomen.
Er kon hierna dan eindelijk richting Griekenland gekoerst worden. Na een geweldige dag van de fietsers waren ze dan eindelijk in het laatste land. Snel een kip madras, een heerlijk hotel, en vroeg op!
Dag 24:
Vanaf het hotel werd snel vertrokken richting het zuiden. De ochtend verliep soepel, er werd snel gereden en het leek opnieuw een goede en voorspoedige dag te worden met als hoogtepunt de lunch: een herkansing van de pastasalade Niçoise. Met een boog om benzine heen was deze ochtend het motto van Ole en Ko en er werd dit keer wel heerlijk geluncht aan de Egeïsche kust. Op nog geen 30 meter afstand was de geur van het zoute water onmiskenbaar en de verleiding was dan ook te groot om niet te zwemmen in dit azuurblauwe, verkoelende water. Na een collectieve duik waarbij alleen het camerateam aan de kant bleef staan om alles vast te leggen, werd er nog even ontspannen waarna de fietsen weer werden opgepakt, de armen ingesmeerd, bidons gevuld en vaart werd gemaakt naar de idyllische plek waar een hotel was geregeld recht aan het strand.
Er kon haast niks meer misgaan, althans, dat dachten wij. Blijkbaar achtervolgt de pech want na nog geen 10 kilometer werden we aangehouden door de politie die ons vertelden dat we niet meer mochten fietsen op de snelweg. Na één waarschuwing te hebben genegeerd moesten we bij de tweede dan toch het onderspit delven. De snelweg voor ons was niet meer. Na lang overleg werd er duidelijk dat we twee opties hadden. 15 kilometer achterin de auto of 85 kilometer om door de bergen. U denkt misschien: wat een eenvoudige keus. Dit was het echter verre van. Na een paar kilometers in de auto trok menig renner groener weg dan Shrek in zijn beste dagen. Geen wagenziekte, maar een ijskoud besef dat fietsen van de Noordkaap naar Athene fietsen inhoudt, en niet fietsen en 15 kilometer autorijden. Na een heftige strijd met het geweten verschenen er dan ook 6 fietsers in de startblokken om terug te keren naar de péage en aan te treden voor de ongeplande bergetappe. Dit toont nog eens extra aan hoe de fietsers in de tocht staan en erop gebrand zijn om elke meter op de fiets af te leggen.
Het hotel werd afgezegd en na slopende kilometers werd er een pasta gegeten in het Griekse equivalent van Bloemendaal. Hotel Hawaï mocht ons ontvangen en de wekkers staan weer voor morgenochtend vroeg. Wij verwerken opnieuw een onverwachte wending en wensen u een goede nacht.
De begeleiders