In de middag halen we de groep van het vliegveld met een aardig grote 20-persoons bus. Ze hebben een goede vlucht en ondanks veel overgewicht zijn er geen extra kosten in rekening gebracht. We vertrekken meteen naar Sims guesthouse waar iedereen meteen de fiets in elkaar begint te zetten en in de avond gaan we uit eten met de groep en Sandra en Mack.

De volgende morgen zoeken we een grote supermarkt op om in kopen te doen voor tijdens de fietstocht. We verkennen de buurt wat en komen bij een leuke markt terecht waar we nog een paar uur bij theehuis slijten. In de middag gaat de groep op de fiets nog een paar toeristenspots in de stad bezoeken en Sandra en ik ga op bezoek bij een politiebureau om een verklaring voor mijn gestolen camera te regelen, maar dat wordt niets. Ik zou terug moeten naar de plaats waar het gestolen is en daar aangifte doen. Dat is twee dagen met een bus reizen. Daar heb ik zeker geen zin in, maar daar is ook geen tijd voor. We besluiten om dan maar een ander politiebureau op te zoeken en te zeggen dat het in de stad is gebeurd en dan wel in de wijk waar het betreffende politiebureau ligt. We vertellen dat het in een lijnbus is gestolen waarna we doorverwezen worden naar de politie van het openbaar vervoer. We maken er dan maar snel van dat het bij het uitstappen van de bus is gebeurd waarna ons verhaal steeds ongeloofwaardiger wordt. Als we een plek aangeven waarhet gebeurd is blijkt dat ook nog op een plek te zijn waar een politiecamera hangt. Ze zullen uren aan film moet doornemen om te zien of er echt wat gestolen is en daarop zouden ze uiteraard zien dat ik daar nooit geweest ben. Hierop pakt Sandra het procesverbaal, scheurt het door en we gaan er vandoor. Weer een paar uur voor niets. in de vond gaan we weer met elkaar uiteten en de volgende dag moeten we nog een extra dag in de stad doorbrengen omdat er een fout met de treintickets is gemaakt en we pas een dag later vertrekken.

Eindelijk de dag van vertrek naar Lhasa. Een treintocht over het hoogst gelegen spoor ter wereld met als hoogste punt een 5200 meter hoge pas. Het is een enorme chaos op het station en het is maar goed dat we ruim op tijd zijn en voor de VIP ingang hebben gekozen waar we extra voor moeten betalen wat alleen nooit gebeurd is. Het is maar goed dat we dat gedaan hebben en eerder dan de andere passagiers met de fietsen de trein in mogen. Het spoor maakt een enorme omweg. Eerst noordwaarts, dan westelijk en dan zuidwaarts over het nieuwste en hoogste gedeelte dat slechts sinds enkele jaren geopend is. Het is interessant om te zien hoe we aan hoogte winnen en als we de 4000 meter naderen worden er zuurstogf maskers uitgedeeld tegen hoogteziekte. We hebben er weinig last van en dat hebben maar weinig reizigers op een enkele dikke oude Oosterijker na dan, die hier met een groot georganiseert reisgezelschap aanwezig zijn. Na een kleine 2 dagen komen we aan in Lhasa waar we op het station opgewacht worden door onze crew: Ishi, de Engels sprekende gids die geen Engels spreekt, Chambe, de chauffeur en Tashi de kok, die beiden uiteraard geen woord engels spreken. We reizen af naar het hotel waar we onze intrek nemen